REVIEW: SORROWS PATH – Doom Philosophy (2014) (Iron Shield Records)
Και όμως πέρασαν 4 χρόνια από την τελευταία κυκλοφορία των Sorrows Path και ένας χρόνος σχεδόν αφού έκανα το review στο ‘The Rough Path of Nihilism‘. Μετά την πολύ θετική εντύπωση που μου έκανε τότε το album, ήμουν πραγματικά περίεργος να δω τις επόμενες κινήσεις και κατευθύνσεις της μπάντας. Για να δούμε λοιπόν…
Με το intro του ‘Doom Philosophy‘ το οποίο είναι το ‘First Beam Of Darkness Into Light‘, ακούς μια σκοτεινή και παράλληλα ‘γλυκιά σειρήνα’, όπου με τις διάσπαρτες φωνές, είσαι σε αναμονή να δεις τι θα σου έρθει στην συνέχεια… και εκεί ξεκινάει το άμεσο doom σκοτεινό groovy ‘Tragedy‘, στο οποίο διακρίνεις τα απαγγελτικά φωνητικά του Άγγελου με τις ωραίες αλλαγές και ποικιλίες σε ρυθμούς και με τον Edgar Rivera (ex- Solitude Aeturnus) στο guitar solo!
Στο ‘Dance with the Dead‘, ακούς πλήκτρα σε πιο εμφανή σημεία, οπού εκτός από Solitude Aeturnus επιρροές διακρίνεις και Sentenced εποχής ‘Down‘ μαζί με τα οπερετικά φωνητικά τα οποία σίγουρα είναι κάτι extra στην συνολική εικόνα και φυσικά κάτι το διαφορετικό και θετικό αλλά και με brutal vocs σημεία! Προχωράμε στο ‘Brother of Life‘ με τα κοφτερά riffs, επιβλητικούς ρυθμούς, εντονότατη Dark ατμόσφαιρα και με μυστήρια και παράλληλα καλομελετημένα bridge σημεία. Στο refrain να τονίσω πως το κομμάτι απογειώνεται ενώ πειραματίζοντας σου ‘ρχεται εξ ουρανών ένα πολύ καλό και αναπάντεχο break μετά το solo.
Με το ‘Everything Can Change‘, είχαμε πάρει το πρώτο δείγμα από την νέα κυκλοφορία της μπάντας με συνεχείς και παράλληλες εναλλαγές φωνητικών μαζί με τα tempo. Θεατρικό Doom αν μπορώ να το πω έτσι, με όλη του την έννοια και πολύ σωστά δομημένο, έτσι δηλαδή όπως πρέπει να είναι και η επιλογή των guest φωνητικών του Snowy Shaw (Dimmu Borgir, King Diamond, Mercyful Fate, Dream Evil, Therion, Cans, Notre Dame, Memento Mori, Nightrage, Sabaton) ήταν ευστοχότατη!
Στο ‘King With a Crown of Thorns‘ χαλαρώνουμε λιγάκι τις εντάσεις και προσωπικά ξεχώρισα το σημείο με την κλασσική κιθάρα και τις φωνές πριν το solo και καθώς περνάμε στο ‘The Venus and the Moon‘, αξίζει να αναφέρω πως είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια του δίσκου, με ατμοσφαιρικοσκοτεινά ανατολίτικα στοιχεία και με epic-χορωδιακό refrain το οποίο σίγουρα θα το ξεχωρίσετε και εσείς.
Αργό και βασανιστικό Doom ακούμε στο ‘Epoasis‘ και συναντάμε έναν εξυπνο συνδιασμό Doom Metal meets Prog ειδικά στα αργά του σημεία οπού τα συμφωνικά μέρη είναι έντονα εδώ, ενώ στο ‘Clouds Inside me‘ το οποίο συνεχίζει την μελωδικότητα της μπάντας, ακούμε μια πολύ σωστή προσθήκη lead κιθάρας στην διάρκεια του refrain. Λεπτομέρειες και ιδέες οι οποίες δίνουν ένα extra συν μέσα στο κομμάτι.
Προχωρώντας προς το τέλος ακούμε και νιώθουμε ‘Darkness‘, όπως ακριβώς ονομάζεται και το κομμάτι με μια επικο-σκοτεινή εισαγωγή, όπου στη πορεία συναντάς διπεταλιές, πειραματισμό και μελωδίες (όλο το album έχει πολλές και ξεχωριστές μελωδίες) και κάπου στη μέση ακούς το πλήκτρο-μυστήριο… κάτι νέο σαν στοιχείο μέσα στο Doom σύνολο της μπάντας, καθώς και σταθερά δυνατά riffs.
Και εκεί που τελειώνει το album, σου σκάνε ένα intrumental κομμάτι με τίτλο ‘Damned (O)Fish/L.S.D. (Life Sexuality Death)!?…’, όπου ακούω διαφορετικό παίξιμο μπασσογραμμών (στο συγκεκριμένο κομμάτι συμμετέχει ο Vangelis Yalamas-Fragile Vastness), ένα έντονο prog στοιχείο… ίσως το πιο prog κομμάτι του δίσκου και με μεγάλη διαφορά και κάτι πολύ διαφορετικό από ότι μας έχει συνηθίσει η μπάντα η οποία για άλλη μια φορά μας αποδεικνύει ότι δεν είναι απλά μια μπάντα επηρεασμένη από Solitude Aeturnus, Memento Mori & Candlemass που τα έχουν ακούσει σίγουρα πολλές φορές τα παιδιά, αλλά διακρίνεις μέχρι και Psychotic Waltz επιρροές παλιάς εποχής και άλλα πολλά που αν σου αρέσει αυτός ο συνδυασμός, το ‘Doom Philosophy‘ θα σε ‘γοητεύσει σκοτεινά’ και με το παραπάνω.
Συνοψίζοντας… διακρίνω μια μπάντα με πολλές ορέξεις για δημιουργία, εξέλιξη του Doom ήχου ένα βήμα παραπέρα, καλομελετημένα κομμάτια με τα οποία δείχνουν πεντακάθαρα πως συνδυάζουν το προσωπικό τους στυλ με τις επιρροές τους και με μια σωστή για τον ήχο τους παραγωγή που αναδεικνύει όποτε πρέπει αυτό που πρέπει!
Είναι καλύτερο από το ‘The Rough Path of Nihilism‘???… Αυτά δεν τα ρωτάνε 😉
Μαρκογιαννάκης Γιώργος
