REVIEW: DESERT NEAR THE END – Tides of Time (2024) (Theogonia Records)

DESERT NEAR THE END – Tides of Time: Όταν η Ιστορία Γίνεται Τέφρα και το Πεπρωμένο Δεν Συγχωρεί

Ο χρόνος δεν είναι ποτέ ουδέτερος. Σαρώνει αυτοκρατορίες, θάβει ονόματα, μετατρέπει ήρωες σε ξεχασμένες σκιές και αφήνει πίσω του ερείπια που κάποτε ορκίζονταν πως θα άντεχαν για πάντα. Μέσα σε αυτό το σκοτεινό, σχεδόν αποκαλυπτικό τοπίο, οι Αθηναίοι Desert Near the End επιστρέφουν με το Tides of Time, έναν δίσκο που αντιμετωπίζει την ιστορία όχι σαν μια αλληλουχία ένδοξων στιγμών, αλλά σαν έναν αδυσώπητο κύκλο ανόδου, παρακμής και αφανισμού.
Έκτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά για το συγκρότημα, το Tides of Time κυκλοφόρησε μέσω της Theogonia Records και αποτελεί μια ακόμη σημαντική στάση στη μουσική διαδρομή μιας μπάντας που έχει χτίσει την ταυτότητά της πάνω στη σύγκρουση του power/thrash metal με πιο ακραίες death και black metal αποχρώσεις. Αυτή τη φορά, το επικό στοιχείο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα, χωρίς να εξαφανίζεται η επιθετικότητα που χαρακτηρίζει τον πυρήνα του ήχου τους.

Το Tides of Time δεν είναι concept album με την αυστηρή έννοια του όρου. Ωστόσο, τα εννέα κομμάτια του ενώνονται μέσα από μια κοινή θεματική: την ανθρώπινη φιλοδοξία, την αναπόφευκτη φθορά και τις ιστορίες που χάνονται κάτω από το βάρος των αιώνων. Πόλεις παραδίδονται στις φλόγες, βασίλεια καταρρέουν και πρόσωπα που κάποτε έμοιαζαν παντοδύναμα μετατρέπονται σε μακρινές αναμνήσεις.
Η εναρκτήρια σύνθεση, “City of Eternal Flame”, θέτει εξαρχής το πλαίσιο. Η πόλη που υποτίθεται πως θα ζούσε αιώνια βρίσκεται αντιμέτωπη με την καταστροφή, την προδοσία και τη σιωπή που ακολουθεί την πτώση της. Η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική: τείχη που φλέγονται, παλιά μεγαλεία που χάνονται και μια τελευταία προσπάθεια να διασωθεί έστω η μνήμη όσων υπήρξαν. Η καταστροφή δεν λειτουργεί απλώς ως εντυπωσιακό σκηνικό· γίνεται υπενθύμιση της αλαζονείας που συχνά προηγείται της πτώσης.
Το “Ascension” ακολουθεί, μεταφέροντας την αφήγηση προς την αντίθετη κατεύθυνση: την άνοδο, τη φιλοδοξία και την επιδίωξη μιας ανώτερης θέσης. Στο σύμπαν των Desert Near the End, όμως, κάθε κορυφή μοιάζει να κρύβει ήδη τη σκιά της επερχόμενης πτώσης. Και αυτή η αντίθεση αποτελεί έναν από τους πιο ενδιαφέροντες άξονες του άλμπουμ.

Μουσικά, οι Desert Near the End διατηρούν την ταυτότητά τους, αλλά διευρύνουν ακόμη περισσότερο την επική διάσταση του ήχου τους. Τα riffs και ο δυναμισμός του thrash αποτελούν τη βάση, ενώ οι power metal μελωδίες προσδίδουν στις συνθέσεις την αίσθηση μιας μεγαλύτερης, σχεδόν μυθικής αφήγησης. Οι πιο ακραίες επιρροές προσθέτουν σκοτεινές αποχρώσεις, απομακρύνοντας το αποτέλεσμα από μια αποκλειστικά ηρωική ή θριαμβευτική προσέγγιση.
Εδώ, το μεγαλείο δεν είναι απαραίτητα συνώνυμο της νίκης. Μπορεί να είναι το τελευταίο φως μιας πόλης πριν χαθεί, η ανάμνηση ενός πολιτισμού που δεν υπάρχει πια ή η επίγνωση πως ακόμη και οι ισχυρότεροι δεν μπορούν να σταματήσουν τη φθορά.
Το “Oceans of Time” ενισχύει αυτή την αίσθηση απεραντοσύνης, χρησιμοποιώντας τον ίδιο τον χρόνο ως κεντρική εικόνα. Η θάλασσα γίνεται σύμβολο μιας δύναμης που δεν εξαντλείται και δεν ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες επιθυμίες. Όσα θεωρούμε αιώνια μπορεί να αποτελούν απλώς ένα στιγμιότυπο μέσα σε μια αχανή διαδρομή.
Στο “Children of Lethe”, ο τίτλος παραπέμπει στη μυθολογική Λήθη, το ποτάμι της λησμονιάς στον κάτω κόσμο. Η ιδέα της απώλειας της μνήμης ταιριάζει απόλυτα με τον θεματικό πυρήνα του δίσκου: τι απομένει από έναν άνθρωπο, έναν λαό ή έναν πολιτισμό όταν ακόμη και η ανάμνησή του αρχίζει να σβήνει;

Ένα από τα στοιχεία που δίνουν στο Tides of Time ενδιαφέρον πέρα από την καθαρή μουσική του δύναμη είναι η συνύπαρξη της επιθετικότητας με μια βαθύτερη, υπαρξιακή μελαγχολία. Το “Half-Learned and Long Forgotten” μοιάζει, ήδη από τον τίτλο του, να συνοψίζει την τραγική σχέση του ανθρώπου με το παρελθόν: μαθαίνουμε, ξεχνάμε, επαναλαμβάνουμε και συχνά ανακαλύπτουμε πολύ αργά πως τα ίδια λάθη επιστρέφουν με διαφορετικά πρόσωπα.
Το “Sunset Fields” φέρνει στον νου μια εικόνα μετάβασης, εκείνη τη στιγμή που το φως υποχωρεί και η ημέρα παραδίδει τη θέση της στο σκοτάδι. Στη συνέχεια, το “Burn Like the Sun, Shine Like the Dawn” δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στην καταστροφική δύναμη της φωτιάς και στην υπόσχεση μιας νέας αρχής. Η αναγέννηση, ωστόσο, δεν σημαίνει απαραίτητα πως όλα όσα προηγήθηκαν έχουν ξεχαστεί ή συγχωρεθεί.
Το “Damnation”, με τη συμμετοχή της Ruby Bouzioti στα guest vocals, προσθέτει μια διαφορετική φωνητική διάσταση στο άλμπουμ. Η παρουσία της δημιουργεί μια ευκαιρία για χρωματική αντίθεση μέσα στο βαρύ, σκοτεινό περιβάλλον της μπάντας, ενώ η σύνθεση εντάσσεται οργανικά στη θεματική του πεπρωμένου και των συνεπειών των ανθρώπινων επιλογών.
Η αυλαία πέφτει με το “In the North of Every Man’s Heart”, όπου η συμμετοχή του Nik Rock στην ακουστική κιθάρα και στα guitar effects προσθέτει μια επιπλέον υφή. Ο τίτλος παραπέμπει σε έναν εσωτερικό, απομονωμένο τόπο, σε εκείνο το κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης όπου η ελπίδα και η απελπισία μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να ακυρώνουν η μία την άλλη.

Η παραγωγή του Akis Prasinikas, σε συνδυασμό με την ηχογράφηση, τη μίξη και το mastering του Vasilis Pappas στα Incorporated M. Studios, υποστηρίζει τη φιλοδοξία ενός άλμπουμ που θέλει να συνδυάσει τη δύναμη με την επική ατμόσφαιρα. Η εικαστική προσέγγιση του Panagiotis Vlamis συμπληρώνει τον κόσμο του δίσκου, ενισχύοντας την αίσθηση ενός μουσικού ταξιδιού που κοιτάζει προς αρχαία μεγαλεία και αναπόφευκτες καταρρεύσεις.
Με το Tides of Time, οι Desert Near the End δεν επιχειρούν απλώς να παραδώσουν ακόμη μία συλλογή δυναμικών metal συνθέσεων. Χτίζουν έναν κόσμο όπου η δόξα είναι προσωρινή, η μνήμη εύθραυστη και ο χρόνος ο μοναδικός κυρίαρχος που δεν χρειάζεται να αποδείξει τη δύναμή του.
Το άλμπουμ απευθύνεται σε όσους αναζητούν στο metal όχι μόνο ένταση και μελωδία, αλλά και μια ευρύτερη αφήγηση, γεμάτη σκοτεινές εικόνες, μυθολογικούς υπαινιγμούς και υπαρξιακά ερωτήματα. Η επική του διάσταση δεν στηρίζεται αποκλειστικά στην αίσθηση της μάχης, αλλά και στην τραγικότητα εκείνων που πίστεψαν πως θα μπορούσαν να νικήσουν τον χρόνο.
Γιατί, τελικά, κάθε αυτοκρατορία έχει τη δική της τελευταία ημέρα. Κάθε βασιλιάς αφήνει πίσω του έναν άδειο θρόνο. Και κάθε φλόγα, όσο αιώνια κι αν μοιάζει, κάποτε σβήνει.
Με το Tides of Time, οι Desert Near the End μάς θυμίζουν πως η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους νικητές. Γράφεται και από τα ερείπια που αφήνουν πίσω τους.
Και όταν η παλίρροια του χρόνου υποχωρήσει, ίσως το μόνο που απομένει να είναι ένας απόηχος μέσα στο σκοτάδι.