A TRIBUTE TO RIOT & RIOT V (1975-2026)

(MARK REALE… YEARS)

Οι Riot του MarK Reale, συγκρότημα από την Νew York, σχηματίστηκαν το 1975 κι έφτασαν στο ανώτατο σημείο της δημοτικότητα τους στη δεκαετία του 1980, το σχήμα συνέχισε όμως με μια μακρόχρονη επιτυχημένη καριέρα. Ίδρυσαν την δική τους δισκογραφική εταιρεία, την Fire Sign, με σκοπό να μπορούν να κυκλοφορούν και να προωθούν τους δίσκους τους, όσον το δυνατόν πιο γρήγορα και χωρίς έξωθεν παρεμβολές. Τελικά η δισκογραφική εταιρεία Αttic ανέλαβε να τους προωθήσει στον Καναδά και η Αriola, στην Ευρώπη. Απέκτησαν γρήγορα αρκετούς οπαδούς, που ενθουσιάστηκαν με το ενεργητικό Hard Rock τους και τον χαρακτηριστικό ήχο της κιθάρας και των φωνητικών τους. Υπέγραψαν συμβόλαιο με την Capitol για δύο δίσκους, όμως η Capitol απαίτησε το τρίτο τους album να είναι ακόμη πιο μελωδικό στο στυλ των Foreigner. Οι Riot όμως, ήθελαν να διατηρήσουν τον δικό τους προσωπικό ήχο, οπότε η Capitol αρνήθηκε να το κυκλοφορήσει, ως εκ τούτου τότε το group αρνήθηκε, έφυγε και πήγε στην Electra. Απλά, για πολλούς από εμάς αποτελούν, ένα συγκρότημα ζωντανό θρύλο, που στην πολύχρονη καριέρα τους, μας έχουν δώσει μόνο καλά albums, ήταν πραγματικοί τεχνίτες όχι μόνο στην εκτέλεση, αλλά και στην σύνθεση. Ξεχώριζαν και πάντρευαν με απαράμιλλη πραγματική σοφία, τη μελωδικότητα με το επιθετικό Heavy Metal στοιχείο. Οι Riot θεωρήθηκαν φοβερά εξτρεμιστικοί, για τα 70’s και τα early 80’s, με τον ακατέργαστο και δυνατό ήχο που διέθεταν, η κιθάρα του Μark ήταν μνημειώδης και αποτελεί σταθμό, στην πορεία του συγκροτήματος. Απίστευτες κιθαριστικές αρμονίες, επίσης, όλα τα τραγούδια τους είναι μουσικά διαμάντια, φυσικά και δεν ανήκουν στα αποτυχημένα ονόματα του Heavy Metal με τόσους δίσκους στο ενεργητικό τους. Έχουν δόξα αλλά και φανατικούς οπαδούς σε όλον το κόσμο. Ο Mark ήταν ο κύριος στιχουργός, αλλά και η κύρια δημιουργική δύναμη πίσω από τους Riot, ξεκινώντας εκεί στα 1977 με το album “Rock City”. Πλέον όλα τα album τους, είναι αναγνωρισμένα διεθνώς, από τους γνήσιους λάτρεις του σκληρού Rock ήχου, όλα τους είναι αξιόλογα, διατηρώντας παράλληλα κι ένα ιδιαίτερα ισχυρό fan-base. Ως group, μας έχουν αφήσει μία τεράστια μουσική κληρονομιά στο Ηeavy Μetal, με δίσκους που έχουν αφήσει ιστορία, όπως… το “Rock City”, το “Fire Donw Under”, το “Narita”, το “Thundersteel”, το “Born In America”, το “Restless Breed” και πολλούς-πολλούς άλλους. Πολλά μουσικά περιοδικά και κριτικοί (δυστυχώς, εκ τον υστέρων), έχουν αποκαλέσει τους Riot υποτιμημένους, αλλά και τον Mark, ως έναν από τους πιο υποτιμημένους κιθαρίστες του Heavy Metal, που δυστυχώς δεν έλαβε την δόξα που του έπρεπε, ποτέ… κρίμα, έπρεπε να πεθάνει για να αναγνωρίσουν κάποιοι την μουσική του (τους) αξία…

STUDIO ALBUMS ONE-BY-ONE

Για πολλοστή φορά ακούω ξανά τα studio albums που ηχογράφησε το θρυλικό αυτό group, όπου μέσα από μια μοναδική χημεία, αναδύθηκε ο θρύλος που ακούει απλά στο όνομα Riot. Έτσι, επανεκτιμάμε τη μουσική τους καριέρα, ακούγοντας ξανά και ξανά τους studio δίσκους του ιστορικού αυτού σχήματος. Ένα flash-back λοιπόν, σε όλα τα studio albums τους δεν μοιάζει με μια απλή βουτιά στο μουσικό παρελθόν τους, είναι κάτι περισσότερο, είναι κάτι πολύ-πολύ παραπάνω… Ας δούμε όμως τώρα, ένα προς ένα όλα τα studio album που έκαναν μέχρι σήμερα, στις παρακάτω παρουσιάσεις των δίσκων, θα προσπαθήσω να σας δώσω μια ιδέα για το πώς εξελίχθησαν καλλιτεχνικά και ποιο είναι το μουσικό περιεχόμενο καθενός από τα album. Επανεκτιμάμε λοιπόν, τη μουσική καριέρα τους ακούγοντας ξανά και ξανά τα albums τους σε βινύλιο, για την καλύτερη μέγιστη ηχητική απόδοση…

ROCK CITY

(November 1977)

SIDE I: “Desperation”, “Warrior”, “Rock City”, “Overdrive”.

SIDE II: “Angel”, “Tokyo Rose”, “Heart Of Fire”, “Gypsy Queen”, “This Is What I Get”.

GROUP: Guy Speranza – Vocals, Mark Reale – Guitar, Lou A. Kouvaris – Guitar, Jimmy Iommi – Bass & Peter Bitelli – Drums.

Στα 1976 ηχογράφησαν ένα demo τεσσάρων τραγουδιών και προσπάθησαν να δημοσιεύσουν αυτά τα τραγούδια σε συλλογές που περιείχαν νέα συγκροτήματα. Τα demos δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ σε καμία συλλογή, αλλά ήταν αρκετά καλά για μια δισκογραφική δουλειά. Το 1977 το συγκρότημα ηχογράφησε το ντεμπούτο του album, δύο τραγούδια του demo “Angel” και “Desperation”, χρησιμοποιήθηκαν για το ντεμπούτο τους LP. Το album δεν είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία παρά το γεγονός ότι ήταν ένας πολύ καλός δίσκος κατά τη γνώμη μου. Σίγουρα επηρεάστηκαν από σκληρά Rock groups τύπου… Ted Nugent, Aerosmith και Montrose. Ηχογράφησαν ένα από τα πιο βαριά Αμερικανικά Ηard Rock albums, εκείνη την εποχή, αλλά ποτέ δεν πήρε την αναγνώριση που θα του άξιζε ως album. Ειδικά το “Warrior”, είναι πολύ μπροστά από την εποχή του, ένα πρώιμο κομμάτι Power Metal και Speed ​​Metal. Άλλα υπέροχα τραγούδια, είναι το σύντομο “Desperation”, το πιασάρικο “Rock City”, το σκληρό “Overdrive”, το “Tokyo Rose” και το “Gypsy Queen”. Παρά τη φρικτή low budget παραγωγή του album, είναι ένα υπέροχο δισκογραφικό έργο που αξίζει να ακούσετε. Το ντεμπούτο αυτό, από το υποτιμημένο σχήμα από το Brooklyn (ΝΥ), παρά τον περιορισμένο οικονομικό προϋπολογισμό, μας προσφέρει ένα ποιοτικό σύνολο σκληρών Rock τραγουδιών. Στο LP τα τραγούδια έχουν όλα έναν σφιχτό ρυθμό, σίγουρα ένα ντεμπούτο πάνω από το μέσο όρο, ο ήχος του έχει κάτι από το στυλ του NWOBHM και αυτό εξαιτίας του Guy Speranza και στα εκπληκτικά φωνητικά του, που δείχνει με τον καλύτερο τρόπο τι πραγματικά μπορεί να κάνει. Πάντως, ο Mark Reale και ο δικός μας (Έλληνας) Kouvaris, κάνουν θαύματα με τις κιθάρες τους, κρίμα που μετά από αυτόν το δίσκο ο Lou, αποχώρησε από το σχήμα, γιατί έχει πολλά ακόμη να μας προσφέρει. Η αρχική αυτή προσπάθεια των Riot έθεσε το σκηνικό για τα συμπαγή LP που θα ακολουθούσαν, έχει μια κρυσταλλική ένταση που απλά υπερφόρτωσε τις συναισθηματικές τους ικανότητες. Στην πραγματικότητα, η super κιθάρα του Mark Reale, έχει ακόμα τη δυνατότητα να σε αφήσει χωρίς ανάσα ακόμη και σήμερα. Υπάρχει πολύ και καλή μουσική που είναι ικανή να σου προφέρει στιγμές αγνής χαράς, εξαιρετικά σπάνιες, όλοι τους ειδικεύονται στη φρενίτιδα. Η παραγωγή αφήνει πολλά να είναι επιθυμητή, ​​η δύναμη και η ενέργεια των ηχογραφήσεων έχει επιβιώσει όλα αυτά τα χρόνια, μια σειρά από υψηλά οκτάνια, το “Rock City” παραμένει ένα κλασικό στο είδους του. Τέλος, ο αρχικός μπασίστας του group Phil Feit, εμφανίζετε σε τρία τραγούδια…

NARITA

(October 1979)

SIDE I: “Waiting For The Taking”, “49er”, “Kick Down The Wall”, “Born To Be Wild”, “Narita”.

SIDE II: “Here We Come Again”, “Do It Up”, “Hot For Love”, “White Rock”, “Road Racin’”.

GROUP: Guy Speranza – Vocals, Mark Reale – Guitar, Rick Ventura – Guitar,

Jimmy Iommi – Bass & Peter Bitelli – Drums.

Με αρκετή επιθετικότητα και δυναμική εξουσία, ο κιθαρίστας Mark Reale και ο τραγουδιστής Guy Speranza, έσπρωξαν τους Riot μπροστά, στο δεύτερο studio τους LP. Η δεύτερη αυτή κυκλοφορία βασίζεται στην υπόσχεση που δημιούργησαν από το ντεμπούτο τους δίσκο, καθώς μας προσφέρουν νέα τραγούδια με πολλά Heavy Metal στοιχεία, η έντονη φωνή του Speranza οδηγεί σαν επαναστάτης και προκαλεί καθ’ όλη την διάρκεια του LP. Το δίδυμο των κιθαριστών Mark Reale και του νέου Rick Ventura, δημιουργεί μια επίθεση των μοναδικών έξι χορδών, σίγουρη η ατμόσφαιρα κρατούν τη δυναμική ισχύ με σταθερό ρυθμό. Με τη συνεχή ενεργητική επίθεση το “Narita”, είναι ένας ισχυρός πυροβολισμός σκληρού Rock που είναι αδύνατο να καταρρεύσει. Το σκληρό χτύπημα του album “Narita”, είναι μια αξιοσημείωτη βελτίωση σε σχέση με τo debut LP, η μεγάλη ένταση του Hard Rock έρχεται με τα… “Waiting For Taking” και “Kick Down The Walls”. Το υπέρ τραγούδι είναι το ομώνυμο “Narita”, που ωθεί την κιθάρα του Reale πολύ μπροστά, αλλά και τα… “Here We Come Again”, “Do It Up” και το θερμό “Hot For Love”, είναι ένα πακέτο δίσκου από όμορφα κιθαριστικά riffs. Πάντως, ο κύριος κινητήρας του δίσκου, είναι το εκπληκτικά μοναδικό “Road Racin’” που κυριολεκτικά σχίζει, ένα από τα πιο σπουδαία τραγούδια όλων των εποχών, που έχουν καταγραφεί ποτέ, καθώς κατατάσσεται σε τέτοιες Hard Rock καταστάσεις τύπου, όπως τα θρυλικά… “Highway Star” και “Radar Love”. Το “Born To Be Wild” από την άλλη, που είναι ο γνωστός ύμνος των Steppenwolf, εδώ γίνεται ένα με τους Riot, δηλαδή γίνεται δικό τους ως τραγούδι κι αν δεν ξέρεις ότι είναι διασκευή, νομίζεις ότι είναι δική τους σύνθεση, μεγαλείο. Όλα τα τραγούδια του δίσκου, προσφέρουν μια μοναδική ηχητική απόλαυση, δυστυχώς οι Riot ποτέ δεν έλαβαν την υποστήριξη που θα έπρεπε από την δισκογραφική τους εταιρεία, που φυσικά την άξιζαν και δικαιολογημένα. Αλήθεια πού είναι η δικαιοσύνη;… Δηλαδή, ένα συγκρότημα, για το οποίο κάποιος το ξέρει μόνο (αν όχι καθόλου), από στόμα σε στόμα. Αυτή η περιγραφή δεν είναι καθόλου νεκρή, καθώς το group, δύσκολα έλαβε τη διαφημιστική εκστρατεία που χρειαζόταν και άξιζε, ούτε από την δισκογραφική τους εταιρεία, αλλά και δεν επωφελήθηκαν ποτέ από το ραδιόφωνο.

Οι Riot, ποτέ δεν τράβηξαν δυστυχώς, την προσοχή που δικαίως άξιζαν, ενώ, πολλές μικρότερα σε αξία συγκροτήματα, έχουν ευδοκιμήσει και τους ξέρουν ακόμη και οι πέτρες…

FIRE DOWN UNDER

(February 1981)

SIDE I: “Swords And Tequila”, “Fire Down Under”, “Feel The Same”, “Outlaw”, “Don’t Bring Me Down”.

SIDE II: “Don’t Hold Back”, “Altar Of The King”, “No Lies”, “Run For Your Life”, “Flashbacks”.

GROUP: Guy Speranza – Vocals, Mark Reale – Guitar, Rick Ventura – Guitar, Kip Leming – Bass & Sandy Slavin – Drums.

Μια μετακίνηση από την Electra στην Columbia, ίσως φαινόταν σαν μια πολύ καλή κίνηση, για τα αγόρια από τη Νew Υork, για να κρατήσουν ψηλά τα κεφάλια τους μέσα στο Hard Rock. Ντροπή, για την εταιρεία τους, γιατί το “Fire Down Under” ήταν σκληρότερο, γρηγορότερο και βαρύτερο album από τα προηγούμενα LP’s, παρόλο αυτά το δισκογραφικό συμβόλαιο, δεν ανανεώθηκε. Το “Fire Down Under” το 1981 θεωρήθηκε φοβερά εξτρεμιστικό με τον ακατέργαστο και δυνατό ήχο που διέθετε. Ο δίσκος είναι μνημειώδες και αποτελεί σταθμό στην πορεία του συγκροτήματος, με κιθαριστικές αρμονίες από τον Mark Reale, ενώ όλα τα τραγούδια αποτελούν σταθμό, διαμάντια. Τα “Sword And Tequila” και το ομότιτλο τραγούδι “Fire Down Under” παραδίδουν μια δύναμη τροφοδοσίας από το NWOBHM, οι Riot εμφανίζουν μια σκληρή βούληση μέσα στις έξυπνες δομές των τραγουδιών τους. Και το μόνο που κάνουν είναι να μας δίνουν όλο και καλύτερα τραγούδια όπως τα “Do Not Bring Me Down”, το όπλο του δίσκου είναι το μεγάλο και δυνατό με τα ισχυρά κιθαριστικά riffs “Outlaw”. Αλλά και το “Do Not Hold Back” σε χτυπάει κατακέφαλα, το “Altar Of The King” είναι σκέτο πυροτέχνημα μέσα στο κεφάλι, ενώ το “Run For Your Life” είναι άλλο ένα καλό και δυνατό χαστούκι στο πρόσωπο. Σοβαρά τώρα, δεν υπάρχει κανένας μα κανένας σοβαρός λόγος για τον οποίο αυτό το LP, δεν θα έπρεπε να μην υπάρχει σε όλες τις δισκοθήκες των Hard Rock οπαδών. Θα ήταν επίσης και το τελευταίο πραγματικά σημαντικό album, που έκαναν με τον τραγουδιστή Guy Speranza. Το μαινόμενο “Fire Down Under”, είναι όμως ένα αριστούργημα, γεμάτο riff από το συγκρότημα, λατρεία. Οι Riot θα έπρεπε να ήταν τεράστιοι στη σκηνή του σκληρού Rock στα τέλη της δεκαετίας του 1970 αρχές της δεκαετίας του 1980. Δυστυχώς, όμως οι μεγάλοι φωστήρες στην Elektra, έκαναν ελάχιστα για να προωθήσουν το συγκρότημα, σε οποιοδήποτε βαθμό. Μην αφήσετε το κάπως ψιλό-σαχλό εξώφυλλο του album να σας απομακρύνει, από την ακρόαση του. Η καταιγιστική ηχογράφηση, είναι η πιο δυνατή και η πιο σκληρή προσπάθεια από το στρατόπεδο του group, μια καθαρή συλλογή από δολοφονικά Aμερικανικά Hard Rock ‘N’ Metallic songs. Δυστυχώς, το “Fire Down Under”, σήμανε το τέλος της εποχής του Guy Speranza, η δυνατή σύνθεση τραγουδιών και τα ωραία φωνητικά του Speranza, θα έλειπαν από τις μελλοντικές κυκλοφορίες. Ένα απαραίτητο album, για κάθε λάτρη του Ηard ‘Ν’ Ηeavy Rock…

RESTLESS BREED

(May 1982)

SIDE I: “Hard Lovin’ Man”, “CIA”, “Restless Breed”, “When I Was Young”, “Loanshark”.

SIDE II: “Loved By You”, “Over To You”, “Showdown”, “Dream Away”, “Violent Crimes”.

GROUP:Rhett Forrester – Vocals, Mark Reale – Guitar, Rick Ventura – Guitar,

Kip Leming – Bass & Sandy Slavin – Drums.

Η απελευθέρωση του “Restless Breed” σηματοδότησε μια νέα φάση στην καριέρα του συγκροτήματος, καθώς το LP παρουσίασε το ντεμπούτο του νέου τραγουδιστή Rhett Forrester, αλλά και επιστροφή στη Electra. Η αποχώρηση του Guy Speranza ήταν όντως μια απογοήτευση για σχεδόν όλους τους οπαδούς, αλλά και με τον μάγκα Rhett χτύπησαν φλέβα χρυσού, καθώς τα ισχυρά και τραχιά φωνητικά του, ταιριάζουν τέλεια στο σχήμα. Σε αντίθεση με τους σκληρά φωνητικά του Speranza, η κάπως βραχνή φωνητική προσέγγιση του Forrester κατευθύνεται λίγο προς το Southern, παρά την αλλαγή γραμμής, ο δίσκος είναι άλλη μια ωραία προσπάθεια από τους πάντα αξιόπιστους Riot. Πάντα, ήταν πραγματικοί τεχνίτες, όχι μόνο στην εκτέλεση, αλλά και στην σύνθεση, ξεχώριζαν και πάντρευαν με πραγματική σοφία, τη μελωδικότητα με το επιθετικό στοιχείο, τα τραγούδια τους είναι συνυφασμένα, με τη γνήσια Hard Rock μελωδία. Η Νότια Rock επιρροή κάνει τον ήχο πιο γενικό και πολύ mainstream, ως group, έφεραν αμέτρητα μουσικά στυλ μέσα στα χρόνια… Ηard ‘Ν’ Ηeavy, NWOBHM, Αμερικάνικο Heavy Metal, αλλά όλα αυτά τα πάντρευαν με μια μοναδική μαεστρία. Κυκλοφόρησε το 1982, το “Restless Breed”, σηματοδότησε ένα νέο στάδιο στην καριέρα τους, παρά την αλλαγή της σύνθεσης, ο δίσκος που παρήγαγαν ο Steve Loeb και ο Billy Arnell είναι μια ακόμη σταθερή προσπάθεια. Το “Hard Lovin’ Man” ξεσπάει γρήγορα μ’ ένα δολοφονικό riff, ακολουθούμενο από το αχαλίνωτο “C.I.A.”, ενώ, το ομότιτλο είναι πιο based  Hard Rock. Άλλα, ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τραγούδια που προσφέρονται εδώ, είναι το μελωδικό “Showdown”, με μια αργή Νότια προσέγγιση, συν το επιθετικό “Loved By You”, “Dream Away”, το μελωδικό “Over To You”, το σκληρό “Loanshark” και το επιθετικό “Violent Crimes”. Για αυτό το τέταρτο album του συγκροτήματος, ο Forrester, χάρη στη φωνή του μπόρεσε να δώσει λίγη περισσότερη ενέργεια στο συγκρότημα. Παρόλο που μου αρέσουν πολύ και τα προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, νομίζω ότι αυτό ήταν ένα βήμα μπροστά και έχει πολλά φανταστικά τραγούδια. Το “Violent Crimes” με τo οποίo τελειώνει το album, έχει κάποιες μελωδίες κιθάρας που θυμίζουν αυτές που επρόκειτο να έχουν κάποια χρόνια αργότερα στα… “Thundersteel” και “The Privilege Of Power”…

BORN IN AMERICA

(October 1983)

SIDE I: “Born In America”, “You Burn In Me”, “Wings Of Fire”, “Running From The Law”, “Devil Woman”.  

SIDE II: “Vigilante Killer”, “Heavy Metal Machine”, “Where Soldiers Rule”, “Gunfighter”, “Promised Land”.

GROUP: Rhett Forrester – Vocals, Mark Reale – Guitar, Rick Ventura – Guitar,

Kip Leming – Bass & Sandy Slavin – Drums.

Όταν κακώς η Elektra έσπασε ξανά τους δεσμούς της με τους Riot, ως group κυνήγησαν, να κάνουν το νέο album εκ νέου και πάλι με τον Forrester στα φωνητικά. Αφήνουν πίσω το μεγαλύτερο μέρος της Νότιας επιρροής και επιστρέφουν, μ’ ένα καλό Ηeavy Ηarding Rocking Μetal album. Δημιούργησαν και πάλι ένα πολύ καλό δίσκο, που κέρδισε μια πιστή ακολουθία οπαδών, χάρη στην αδυσώπητη φωνητική περιήγηση και το πολύ σημαντικό word-of-mouth, του Forrester. Ο θρυλικός αυτός δίσκος ήταν ομολογουμένως, ένα σκληρό χτύπημα και το LP χαρακτηρίζετε από το περήφανο, γενναίο “Born In America” που ανοίγει τον δίσκο, με τον κιθαρίστα Mark Reale και τον Forrester, να δίνουν κυριολεκτικά ρέστα. Το LP συνεχίζει, το σερί στο σκληρό Heavy ήχο, όπως ήταν οι βαριές φλέβες των προηγούμενων ηχογραφήσεων, ο Forrester γύρισε σε μια άλλη Hard N’ Heavy, αλλά σταθερή φωνητική απόδοση, πίσω από το μικρόφωνο, με τα σίγουρα, αντρικά και βαριά φωνητικά του, όπου αυξάνουν το βηματισμό τους σταθερά και δυνατά, στο “You Burn In Me”. Η δράση, ξανά ξεκινά με το προκλητικό “Running From The Law”, συνεχίζουν με τα “Heavy Metal Machine” και “Gunfighter”. Ο κιθαρίστας Rick Ventura μπλοκάρει για λίγο τον βασικό σύνθετη Mark Reale, καθώς έχει γράψει δύο τραγουδια τα “Where Soldiers Rule” και “Promised Land”. Ο Kip Leming και ο Sandy Slavin κρατάνε σταθερά τον ήχο, όπως ακούγετε στα “Vigilante Killer” και “Wings On Fire”. Παρά το κάπως αδύναμο εξώφυλλο του δίσκου, με τον μεταλλαγμένο πολεμιστή, που έκαναν πάντα ως group, για να τον επιδείξουν σε όλα τα πρώτα τους LP, το “Born In America” συνεχίζει τον σκληρό κι έντονο ρυθμό των προηγούμενων ηχογραφήσεων από τους άνετους Riot. Σε παραγωγή του μακροχρόνιου συνεργάτη τους, του Steve Loeb, τα δέκα τραγούδια του LP συν μια διασκευή στο “Devil Woman” του Cliff Richards, είναι καλύτερη από ότι θα περίμενε κανείς. Τούτο, το πέμπτο album του group ήταν και το τελευταίο τις πρώιμης εποχή τους, οι συνθέσεις όμως, ήταν φωτεινές και ευχάριστες. Δυστυχώς, για τους εγκληματικά υποτιμημένους Riot, αυτό το album σηματοδότησε και το τέλος τους, αλλά και για το κάθε μέλος του group, ο Reale ανακατασκεύασε πλήρως το σχήμα πριν επανέλθει πέντε χρόνια αργότερα, στην ενεργό δράση, με εντελώς καινούργια μέλη, αλλά κι έναν νέο σκληρότερο και γρηγορότερο ήχο…

THUNDERSTEEL

(March 1988)

SIDE I: “Thundersteel”, “Fight Or Fall”, “Sign Of The Crimson Storm”, “Flight Of The Warrior”, “On Wings Of Eagles”.

SIDE II: “Johnny’s Back”, “Bloodstreets”, “Run For Your Life”, “Buried Alive (Tell Tale Heart)”.

GROUP: Tony Moore – Vocals, Mark Reale – Guitar, Don Van Stavern – Bass &

Bobby Jarzombek – Drums.

Οι Riot έχουν αλλάξει μουσικά style και μέλη… αρκετές φορές, από το σκληρό Rock μέχρι το κλασσικό Heavy και στη συνέχεια σ’ ένα πιο προτρεπτικό Power Metal, πότε προς την Ευρωπαϊκό Metal ήχο και πότε στο πιο μελωδικό Metal. Έχουν έναν American Power Metal Majesty, δυναμικό ήχο. Αυτό το album, είναι μια καθαρή μαγεία από την αρχή μέχρι το τέλος, τα φωνητικά του Tony Moore λάμπουν, όπως και η μαγευτική μαγεία της μελωδικής και κοφτερής κιθάρας του Mark Reale. Στην πραγματικότητα, κάθε όργανο σε αυτό το LP, συμπληρώνει πλήρως και εναρμονίζεται με τα υπόλοιπα, μια μουσική μεγαλοφυΐα, μέσα στα αυλάκια ενός βινυλίου. Στο σημείο αυτό το group, διαθέτει τον πραγματικά εξειδικευμένο, μεγάλο τραγουδιστή Tony Moore. Εδώ, έχουμε κλασικά Heavy Metal τραγούδια όπως τα… “Bloodstreets”, “Johnny’s Back”, “Thundersteel” και “Sigh Of The Purple Storm”, που όλα τους είναι εκπληκτικά μοναδικά τραγούδια. Ενώ, το φιλόδοξο εννιάλεπτο “Buried Alive (Tell Tale Heart)”, αποκτά μια επική ατμόσφαιρα. Αυτό το album, θεωρήθηκε ότι είναι ένα αμιγές Heavy Metal/ Speed στολίδι ​και μια από τις καλύτερες στιγμές του Αμερικανικού Heavy Metal. Κανείς, δεν περίμενε ή δεν ήξερε ότι στα τέλη της δεκαετίας του ’80, αν οι Riot θα έγραφαν ποτέ ξανά ένα δίσκο και αυτό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Ο ηγέτης του group Mark Reale δημιούργησε ένα εντελώς νέο σχήμα, παίρνοντας τα μέλη ενός συγκροτήματος ονόματι Narita, που ποτέ δεν είχαν την πρόθεση να καταγράψουν ένα οποιαδήποτε δίσκο. Υψηλής Heavy Metal τεχνολογίας LP, όλα τα τραγούδια εδώ είναι πολύ καλά γραμμένα, οδηγούνται από τα μοναδικά riff και τις μελωδίες, με το καθένα να περιέχει μια πολύ πιασάρικη χορωδία και μια μεγάλη αίσθηση δυναμικής. Μετά από ένα διάλειμμα πέντε ετών, οι Riot κυκλοφόρησαν τελικά το έκτο studio album τους, αλλά το συγκρότημα δεν ήταν το ίδιο πια. Όχι μόνον τα μέλη, αλλά και ο ήχος άλλαξε με αυτό το album, μεταμορφώθηκαν από ένα αμιγώς Hard Rock συγκρότημα, σ’ ένα σκληρό Heavy Metal. Λόγω της γρήγορης κιθάρας του Mark και των ψηλών φωνητικών από τον Moore, αυτό το δισκογραφικό έργο, άνετα μπορεί επίσης να θεωρηθεί, ως ένα album του Power Metal. Αυτό το LP, είναι ένα καθαρό αριστούργημα του Heavy Metal/ Speed ​​και μια από τις καλύτερες στιγμές του Αμερικανικού Heavy Metal. Πέρασαν πέντε ολόκληρα χρόνια από την προηγούμενη ηχογράφηση, το group επέστρεψε και άλλαξε τα πάντα. Ο μοναχικός αυθεντικός σμηναγός, ο κιθαρίστας Mark Reale, ώθησε το ανανεωμένο group του, στην πλευρά του Speed Metal ακούγονται σαν μια Αμερικανική εκδοχή των Helloween. Με μόνο τον manager Steve Loeb να μένει συντονισμένος μαζί με τον Reale, καθώς οι αλλαγές ήταν πολλές, η νέα έκδοση του group υπόγραψε με την CBS Records, σχεδίασε ένα νέο λογότυπο και εγκατέλειψε την αποτρόπαια, μεταλλαγμένη μασκότ του συγκροτήματος που εμφανιζόταν τα προηγούμενα albums. Με το τσεκούρι στο χέρι, ο Reale οδηγεί το νέο group, στον νέο δρόμο. Μέχρι και ο Reale άλλαξε ακόμη και τη δική του εμφάνιση, μ’ ένα μακρύ και πιο πυκνό μαλλί, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, για να είναι πιο κοντά στο cast των νεαρών μελών. Το “Thundersteel”, αντιπροσωπεύει ένα νέο σημείο εκκίνησης, σ’ ένα πιο έντονο Euro Metal. Το έκτο studio LP, ανταποκρίνεται πλήρως στον σκληραγωγημένο τίτλο του. Ο drummer Mark Edwards (Steeler, Lion, 3^rd Stage Alert), παίζει τύμπανα σε τέσσερα τραγούδια του δίσκου…

THE PRIVILEGE OF POWER

(February 1990)

SIDE I: “On Your Knees”, “Metal Soldiers”, “Runaway”, “Killer”, “Dance Of Death”.

SIDE II: “Storming The Gates Of Hell”, “Maryanne”, “Little Miss Death”, “Black Leather And Glittering Steel”, “Racing With The Devil On A Spanish Highway (Revisited)”.

GROUP: Tony Moore – Vocals, Mark Reale – Guitars, Don Van Stavern – Bass & Bobby Jarzombek – Drums.

Το “Thundersteel”, ήταν η θριαμβευτική επιστροφή των Αμερικανικών, το συγκρότημα άλλαξε τη μουσική του κατεύθυνση για άλλη μια φορά και δημιούργησε ένα φανταστικό Power Metal LP. Το οποίο όχι μόνο ήταν ένα γρήγορο σε ταχύτητα album, αλλά επίσης έδειξε ξανά τις ικανότητες του κιθαρίστα Mark Reale. Μετά την μεγάλη επιτυχία, αντί να αντιγράψουν τη φόρμα τις επιτυχίας αποφάσισαν να δοκιμάσουν κάτι άλλο. Ήθελαν να δημιουργήσουν ένα νέο είδος, το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι το “Privilege Of Power”, το έβδομο LP κι ένα από τα καλύτερα τους. Παρόλο που το album δεν είναι ένα πραγματικά concept album, διαθέτει κάποιες εξαιρετικές μελωδίες, ενώ, ορισμένα τραγούδια ασχολούνται με το ίδιο θέμα, αλλά, δεν υπάρχει καμία γραμμή ίδιας ιστορίας, επομένως δεν θεωρώ αυτό το δισκογραφικό έργο, ως ένα concept album, παρόλο που μπορεί να είχε σχεδιαστεί έτσι. Το “Privilege Of Power” μπορεί να μην είναι τόσο φανταστικό όσο το “Thundersteel”, αλλά αυτό διαθέτει κάποια τραγούδια που είναι και πάλι άψογα. Τα κυριότερα στιγμιότυπα του δίσκου είναι το “On Your Knees”, το δυνατό “Metal Soldier”, το πιασάρικο “Runaway”, το γρήγορο “Dance Of Death”, το “Storming The Gates Of Hell”, ή τα “Maryanne” και “Black Leather And Glittering Steel”. Το “Privilege Of Power”, είναι χωρίς καμία αμφιβολία ένα φανταστικό δισκογραφικό πόνημα, σχεδόν τόσο καλό όσο το “Thundersteel” και επίσης ένα από τα καλύτερα albums του Heavy Metal από την δεκαετίας του ’90. Αυτό είναι το έβδομο ολοκληρωμένο album και το δεύτερο με τα φωνητικά του Tony Moore, ενώ, το επόμενο δεν θα ήταν το “Immortal Soul” (2011). Ως συνέχεια του “Thundersteel”, θεωρείται ευρέως κλασικό στο είδους του, η ιστορία μας λέει όμως ότι δεν κατάφερε ποτέ, να ξεφύγει από τη σκιά του “Thundersteel”.

Εν ολίγοις, ένας λαμπρός δίσκος, ένας εντελώς άξιος διάδοχος του προηγουμενου LP, τα ρεφρέν κολλάνε στο κεφάλι για μια ζωή, αν και η επική ατμόσφαιρα έχει χαθεί κάπως, με αντάλλαγμα την πιο επιθετική δύναμη. Μετά κι από αυτό το album, η σύνθεση των Riot αλλάζει και πάλι, με νέο τραγουδιστή και κινούνται προς ένα πιο Ευρωπαϊκό Heavy Metal, που αν και επηρεάζεται κάπως από τους Rainbow, δεν χάνουν όμως, την ποιότητα τους…

NIGHTBREAKER

(July 1993)

SIDE I: “Soldier”, “Destiny”, “Burn”, “In Your Eyes”.  

SIDE II: “Nightbreaker”, “Medicine Man”, “Silent Scream”, “Magic Maker”.  

SIDE III: “A Whiter Shade Of Pale”, “Babylon”, “Outlaw”.  

SIDE IV: “Faded Hero”, “I’m On The Run”, “Black Mountain Woman”.

GROUP: Mike DiMeo – Vocals, Mark Reale – Guitar, Mike Flyntz – Guitar, Pete Perez – Bass & Bobby Jarzombek – Drums.

Το μοναδικό επιζών μέλος, ο κιθαρίστας Mark Reale, κράτησε τη σημαία των Riot ψηλά πάνω από το σκληρό Rock έθνος, με μια νέα ανανεωμένη σύνθεση. Τα φωνητικά τώρα έχει αναλάβει ο εξαιρετικός τραγουδιστής DiMeo, το album “Nightbreaker”, είναι ένα παραδοσιακό σκληρό Rock πόνημα, το οποίο λάμπει μέσα από τις Ευρωπαϊκές Hard Rock επιρροές, καθώς περιλαμβάνει και δύο διασκευές μια στο “Burn” (Deep Purple) και μια στο “A Whitest Shade Of Pale” (Procol Harum). Ο ήχος είναι ένα μείγμα παλιότερων Riot, επιπλέον, υπάρχει και μια νέα επανεκτέλεση ενός παλιού τους τραγουδιού, του κλασικού “Outlaw”, η νέα αυτή έκδοση του τραγουδιού, παρουσιάζει ένα άγριο δυνατό intro, καθώς το τραγούδι έχει μεγαλώσει σε διάρκεια. Το “Nightbreaker” είναι ένα παραδοσιακό magnus opus σκληρού Rock, τα φωνητικά του DiMeo είναι στέρεα σε όλους τους δίσκους που έκανε με το σχήμα, ενώ ο Reale και ο Flyntz σχίζουν τον αέρα με την πολύ εργασία τους στις εκπληκτικές κιθάρες. Όλα τα τραγούδια είναι θαυμάσια, αλλά πέντε πολύ καλά τραγούδια έχουμε εδώ, το ομώνυμο “Nightbreaker”, καθώς και τα “Destiny”, “Babylon”, “Soldier”, “Silent Scream”, αλλά και τα “Medicine Man” και “Magic Maker” σχίζουν με την δυναμική εξουσία που έχουν. Τα φωνητικά του DiMeo είναι γεμάτα σε όλη την διάρκεια του album, ενώ οι Reale και Flyntz λυμαίνονται ασύστολα τις κιθάρες τους, δίνοντας μας έναν μοναδικό σκληρό ήχο. Εν πάση περιπτώσει, μπορεί να μην είστε και τόσο ενθουσιασμένοι με αυτό το album, πάντως όμως είναι ένα αξιοπρεπές δισκογραφικό έργο, φυσικά δεν είναι και τόσο μα τόσο πρωτότυπο, αλλά καθόλου δεν απογοητεύουν. Αυτό είναι ένα μουσικό ταξίδι και μια καλή ακρόαση από την αρχή μέχρι το τέλος, είναι μια καλή εισαγωγή για κάποιον που θέλει να ακούσει τους σύγχρονους Riot μ’ ένα κάποιο άγγιγμα από τον κλασσικό τους ήχο, μια μίξη των “Fire Down Under”, “Restless Breed”, “Privilege Of Power” και “Inishmore”. Να μην ξεχνάμε, ότι ο Tyrant Cocklin (Jag Panzer), ήταν στο συγκρότημα για τις ηχογραφήσεις αυτού του album, μερικά demos που ηχογραφήθηκαν μαζί του, κυκλοφόρησαν ως bootleg single πριν από κάποια χρόνια…

THE BRETHERN OF THE LONG HOUSE

(November 1995)

SIDE I: “Intro/ Last Of The Mohicans”, “Glory Calling”, “Rolling Thunder”, “Rain”.

SIDE II: “Wounded Heart”, “The Brethren Of The Long House”, “Out In The Fields”, “Santa Maria”.

SIDE III: “Blood Of The English”, “Ghost Dance”, “Shenandoah”.

SIDE IV: “Holy Land”, “Last Of The Mohicans”, “Sailor”.

GROUP: Mike DiMeo – Vocals, Mark Reale – Guitar, Mike Flyntz – Guitar, Pete Perez – Bass & John Macaluso – Drums.

Το εν λόγο δισκογραφικό έργο είναι ένα concept album, είναι δηλαδή μια ιδέα που ξετυλίγεται γύρω από το θρύλο, των Αμερικανικών Ινδιάνων. Συγκεκριμένα, η υπερήφανη φυλή των “Mohawk”, έρχεται στο φως μέσω αυτού του δίσκου. O βασιλιάς των Riot, Mark Reale, δημιούργησε ένα album, για να τεκμηριώσει τους αγώνες των ιθαγενών της Αμερικής και τη δυστυχία τους, από το βάρος των καταστροφικών και γενοκτόνων, Λευκών κατακτητών. Οι επιρροές από το λεγόμενο Euro-Metal, όπως ας πούμε από… Rainbow και Thin Lizzy είναι εμφανείς, ακούστε απλά το “Shenandoah”, καθώς και την διασκευή στο “Out In The Fields” του Gary Moore. Όλο το “The Brethren Of The Long House”, περιέχει μια συλλογή από εκπληκτικά όμορφες και γλύκες αλλά και συνάμα νοσταλγικές κιθαριστικές περικοπές από τον Mark, επιπλέον ο τραγουδιστής DiMeo, πρόσθεσε κάποια πολύ καλά εμπνευσμένα και αρκούντως, συναισθηματικά φωνητικά. Ολόκληρη η συλλογή των συνθέσεων που απαρτίζουν τον εν λόγο δίσκο, στέκονται άνετα και ακούγονται αρκετά ευχάριστα, υπάρχει κάτι μη καλό, εδώ; Νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι άσχημο εδώ. Στα αυτιά μου είναι ένα τα καλύτερα album των Riot στα 90’s, είναι ωραίο, ευθύ αν και υπάρχει ένα μεγάλο πακέτο από 14 τραγούδια, κάτι σε σπρώχνει όμως να τα ακούσεις όλα ξανά και ξανά, πολλές φορές. Αυτή είναι μια πολύ καλή συλλογή συνθέσεων, που θυμίζουν Rainbow, εμπνευσμένες απολύτως από τα κλασικά έργα του Ritchie Blackmore, ακόμη και ο DiMeo τραγουδά κάπως, όπως ο Joe Lynn Turner. Υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες στιγμές, όπως το “The Brethren Of The Long House”, το “Santa Maria”, το “Holy Land”, “Rolling Thunder” και το όργανο επικό “The Last Of The Mohicans”. Επίσης, το πρώην μέλος τους, ο Bobby Jarzombek παίζει τύμπανα σε τέσσερα τραγούδια, ως guest. Πολύ ωραίο και λεπτό σε αισθητική Heavy Metal, με Ινδιάνικη αίσθηση. Τυχαίνει να έχω ένα έντονο ενδιαφέρον για τους ιθαγενείς της Αμερικής. Ομολογουμένως, η ιστορία τους και η σκληρή υποταγή στα χέρια των άπληστων και απάνθρωπων λευκών, έχει πολλά να μας διδάξει. Η συνολική εστίαση του album πάνω σε αυτά τα θέματα, το κάνουν ικανοποιητικό από την αρχή μέχρι το τέλος, ενθαρρύνοντας επαναλαμβανόμενες ακροάσεις…

INISHMORE

(November 1998)

SIDE I: “Black Water”, “Angel Eyes”, “Liberty”, “Kings Are Falling”.

SIDE II: “The Man”, “Watching The Signs”, “Should I Run”, “Cry For The Dying”.

SIDE III: “Turning The Hands Of Time”, “15 Rivers”, “Red Reign”, “Gypsy”.

SIDE IV: “Forsaken Heart”, “Inishmore”, “Danny Boy”, “15 Rivers” (Acoustic Version).

GROUP: Mike DiMeo – Vocals, Mark Reale – Guitar, Mike Flyntz – Guitar, Pete Perez – Bass & Bobby Jarzombek – Drums.

Μέσα στη μακρά τους ιστορία οι Riot έκαναν πολλά, έλαβαν όμως κι έναν μελωδικό Metal ήχο, που δεν είναι πολύ διαφορετικός από τους Rainbow ή τους Deep Purple (εποχής Coverdale). Πιθανότατα το να είναι μελωδικό ένα album, είναι πολύ καλό για τους οπαδούς, αλλά αυτό ίσως και να είναι ένα από τα καλύτερα μελωδικά albums, που έχω ακούσει από αυτό το είδος, του Heavy Metal. Ο κιθαρίστας Mark Reale και η ομάδα του, μας έδωσαν άλλο ένα εμπνευσμένο δισκογραφικό έργο με το “Irishmore” και τα δώδεκα τραγούδια που ηχογράφησαν γι’ αυτό. Ένα αγαπημένο album από την χρονιά του 1998, αυτός ο δίσκος για μεγάλο χρονικό διάστημα, διεκδίκησε τον τίτλο ως μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς, αν και στην Ιαπωνία κυκλοφόρησε στα τέλη του 1997. Γρήγορο, μελωδικό και την κατηγορία του, έχει πολλά κιλά από κιθαριστικά solo, ένα σπουδαίο Melodic/ Power Metal κειμήλιο, αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα έργα τους, από την εποχή του “Thundersteel”. Ο δίσκος στάζει από περήφανες Celtic Rock επιρροές, οι οποίες σου φέρνουν αμέσως στο μυαλό τους Thin Lizzy και τον Gary Moore. Ας πούμε το  “Watching The Sings” φέρει τον χαρακτηριστικό ήχο σήμα κατατεθέν των Lizzy, ο σπουδαίος Lynott, νεύει με την έγκριση από τον ουρανό. Η ιστορία Ιρλανδέζικης folk μουσικής, μεταφέρεται πολύ εύστοχα, μέσω των τραγουδιών “Black Water”, “Kings Are Falling”, “Angel Eyes” και “Inshimore”. Το γεμάτο απόλαυση album, αλλά και το ισχυρό λυρικό σκηνικό ταιριάζει απόλυτα με το album, που μας παρουσιάζει για άλλη μια φορά τους υποτιμημένους Riot, παρέχοντας σ’ εμάς μια αστείρευτη και μελωδική μουσική. Το group, καλπάζοντας χτυπάει σκληρά κατά μήκος όλου του δίσκου, αναμφίβολα ένα Hard Rock, στολίδι. Τα φωνητικά του DiMeo, τονίζουν πολύ έντονα την εν λόγο σκληρή ηχογράφηση, ενώ ο Reale και ο Flyntz μας φωτίζουν, με την έξαρση των έξι χορδών, στις κιθάρες τους. Σε αυτό το σημείο της μεγάλης και συναρπαστικής ιστορίας των Riot, έχουν αποκτήσει έναν μελωδικό Metal ήχο, που δεν διαφέρει από τους Deep Purple της εποχής Coverdale και των Rainbow εποχής του 1980. Γεμάτα τραγούδια που σε ρουφούν. Ένα αγαπημένο album, γρήγορο, μελωδικό με δροσερά solo κιθάρας, εξαιρετικό Melodic/ Power Metal. Όλα τα τραγούδια είναι καλοδιαλεγμένα, ακόμα και οι σχετικά πιο αργές συνθέσεις, είναι εξαιρετικές. Σίγουρα, μια από τις καλύτερες δισκογραφικές δουλειές τους, μετά το “Thundersteel”…

SONS OF SOCIETY

(September 1999)

SIDE I: “Snake Charmer”, “On The Wings Of Life”, “Sons Of Society”, “Twist Of Fate”, “Bad Machine”, “Cover Me”.

SIDE II: “Dragonfire”, “The Law”, “Time To Bleed”, “Queen”, “Somewhere”, “Promises”.

GROUP: Mike DiMeo – Vocals, Mark Reale – Guitar, Mike Flyntz – Guitar, Pete Perez – Bass & Bobby Jarzombek – Drums.

Φέρνοντας λίγο πριν το τέλος του 20^ου Αιώνα, το νέο τους δίσκο, οι Riot μας θυμίζουν ότι συνεχίζουν, παρά το πείσμα των καιρών, να χτυπάνε ένα στερεό και σταθερά επηρεασμένο ήχο, από το Ευρωπαϊκό Hard Rock/ Heavy Metal από τα 70’s και τα 80’s. Ο κιθαρίστας Mark Reale είναι ο κυβερνήτης, που μόνος του καθοδηγεί το σχήμα, εδώ και πολλά χρόνια, η ομάδα του γι’ άλλη μια φορά παραδίδει μια εμπνευσμένη και σίγουρη δισκογραφική δουλειά. Αυτό είναι κιόλας το τέταρτο album, του μυθικού συγκροτήματος από το Brooklyn, με τον Mike DiMeo, στα φωνητικά. Το “Sons Of Society”, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό από τα προηγούμενα 90’s albums, όπως πάντα σε υψηλό επίπεδο, με υπερβολική φερεγγυότητα σε ολόκληρες τις συνθέσεις, έχοντας επίσης ένα φανταστικό οργανικό έργο. Αναμφισβήτητα, οι Riot ήταν ένα από τα πιο ποιοτικά σχήματα στον ουρανό του Heavy Metal, με μια καριέρα γεμάτη ταλέντο και ποιότητα και αυτό το δισκογραφικό τους έργο, δεν αποτελεί εξαίρεση. Φέρνοντας και πάλι στον ήχο τους το αέρα από τα Hard Rock κλασικά σχήματα, έχουν αρωματίσει έτσι και διαπερνούν ολόκληρο τούτο το album. Οι Riot για μένα, είναι και θα είναι για πάντα ένα σπουδαίο κεφαλαίο στην ιστορία του Heavy Metal, αλλά αν κάτι που μας άφησαν με τον DiMeo, (σε όλα τα χρόνια που ήταν μαζί τους), ήταν αναμφισβήτητα, ότι έφεραν έναν αέρα από τον χαρακτηριστικό 70’s Hard Rock ήχο, στη μουσική τους. Απόλυτο παράδειγμα καλύτερου Ηeavy Μetal, με το ζεύγος από τις κιθάρες των Reale και Flyntz, να λάμπει με το δικό τους φως, ο Bobby Jarzombek εξαιρετικός πίσω από τα τύμπανα, απίστευτος και εξωγήινος ο Mike DiMeo γλυκός, εκλεπτυσμένος ένας τέλειος συνδυασμός μεταξύ της μελωδικής φινέτσας του Joe Lynn Turner και τη δύναμη και το ταλέντο του Mats Leven. Ένα Heavy Metal album, πολύ πλούσιο σε αποχρώσεις και επιρροές, τεχνικές και εκλεπτυσμένες, ταυτόχρονα μελωδικές, έντονες και πολύ περιγραφικές συνθέσεις. Αναμφισβήτητα, μέσα στα καλύτερα που έχουν καταγραφεί καθ’ όλη τη διάρκεια της δεύτερης καριέρας τους, χωρίς αδυναμίες και φωνητικές επιδόσεις απλά, αποθέωση. Τα εντυπωσιακά φωνητικά του DiMeo, ταιριάζουν απόλυτα με τα σκληρά και βαριά τραγούδια, ξεκινώντας με το “Snake Charmer”, “On The Wings Of Life”, το εκρηκτικό “Dragonfire”, “Time To Bleed”, “Twist Of Fate”, “The Law”, αλλά και το μελωδικό και αργό “Cover Me”. Ο Mark Reale, αξίζει την πίστη μας, για τη διατήρηση του group παρά τις όποιες αντιξοότητες, το πάλεψε όσο πιο πολύ μπορούσε και μας παρέδιδε μέσα στα χρόνια καυτά κομμάτια δίσκων, το ένα μετά το άλλο. Οφείλω να ομολογήσω, ότι ο κλασικός μελωδικός Metal, ήχος του group χτυπάει συχνά groups όπως οι Rainbow και από αρχές της δεκαετίας του 1990, Black Sabbath, Yngwie Malmsteen, Whitesnake, αριστοκρατικό old school Power Metal. Οι Riot ήταν σίγουρα μια πολύ υποτιμημένη ομάδα μουσικών, που σίγουρα της αξίζει μια πολύ καλύτερη μοίρα, σε σχέση με όλες αυτές τις αηδίες, που ακούν οι σημερινοί οπαδοί του Heavy Metal… τύπου Black/ Death και λοιπές σαχλαμάρες ολκής…

THROUGH THE STORM

(August 2002)

SIDE I: “Turn The Tables”, “Lost Inside This World”, “Chains (Revolving)”, “Through The Storm”.

SIDE II: “Let It Show”, “Burn The Sun”, “To My Head”, “Essential Enemies”.

SIDE III: “Somebody”, “Only You Can Rock Me”, “Isle Of Shadows”, “Here Comes The Sun”, “Follow You” (Demo).

SIDE IV: “Army Of One” (Instrumental), “Shine” (Instrumental), “Blinded” (Instrumental).

GROUP: Mike DiMeo – Vocals, Mark Reale – Guitar, Mike Flyntz – Guitar, Pete Perez – Bass & Bobby Rondinelli – Drums.

Ο main-man Mark Reale, συνεχίζει ν’ ασκεί την παράδοση της δημιουργίας ενός εμπνευσμένου σκληρού Rock, που επηρεάζεται και πάλι από την Ευρωζώνη του 70’s & 80’s Hard Rock/ Metal. Μέσα από το “Through The Storm”, που είναι ένας ακόμη πολύ καλός δίσκος, έχει αρκετές φιλόδοξες συνθέσεις, κινούμενες πάντα από την αστρική κιθάρα των Reale και Flyntz, αλλά και με πιο πολύπλοκους στίχους. Ο δίσκος περιλαμβάνει και μια εκπληκτική διασκευή, καθώς με σεβασμό αντιμετωπίζουν εκπληκτικά τον ύμνο των UFO “Only You Can Rock Me”. Όλο το album κινείτε στο κλασσικό Heavy Metal, κατά μήκος των ήχων του Yngwie Malmsteen, των παλιών Rainbow και των Black Sabbath (εποχής Tony Martin). Ο Mike DiMeo ήταν πάντοτε μια πολύ καλή γεύση για τα αυτιά μου, όσο ήταν το σχήμα, τους κράτησε αρκετά ψηλά στην αιματοβαμμένη και σκληρή αρένα του Heavy Metal. Σημειωτέον, τα τρία τελευταία τραγούδια είναι όλα πολύ πορωτικά “Only You Can Rock Me”, “Isle Of Shadows” και “Here Comes The Sun”, πάντως, όλο είναι ένα πολύ καλό και κλασικό album σκληρού Rock, όμως όλα τα 90’s δισκογραφικά τους έργα, που ήταν ηχητικά, πολύ κοντά στο Ευρωπαϊκό Metal. Ο Reale είναι και πάλι ένας εξαιρετικός κιθαρίστας, νομίζω, ότι οφείλουμε όλοι, να του έχουμε πολύ σεβασμό, επειδή έκανε φανταστικά δισκογραφικά μουσικά έργα, κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90, όταν το classic Heavy Metal, δεν ήταν και στα πολύ καλύτερα του. Ήξεραν πώς να κρατήσουν τη heavy φλόγα, ζωντανή για όλους μας και νομίζω, ότι όλοι μας απολαμβάνουμε τους δίσκους τους, μ’ ευχαρίστηση, καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των ετών. Αυτό το album, ίσως να τραβιέται περισσότερο προς το βαρύ μελωδικό και σκληρό Heavy Rock, απ’ ότι τα προηγούμενα τρία τους, τα οποία είχαν περισσότερες νεοκλασικές επιρροές από Rainbow. Νομίζω, ότι αυτό το δισκογραφικό έργο είναι πιο κοντά στο “Nightbreaker” παρά στο “Insihmore”, για παράδειγμα. Ακούστε τα μουσικά θέματα μέσα από αυτόν το δίσκο όπως είναι τα… “Chains (Revolving)”, ή τη σκληρή μελωδική μπαλάντα “Let It Show”, ή το “Burn The Sun” που έχει φανταστικά riff κιθάρας και θα δείτε ότι έχω δίκιο. Τέλος πάντων, υπάρχουν ακόμη όμως μερικά τραγούδια, που έχουν αυτόν τον ήχο των Rainbow, όπως για παράδειγμα αυτό το τραγούδι που ανοίγει τον δίσκο, το “Turn The Tables”. Τούτο το album του 2002, αφήνει στην άκρη την πιο Μetal πλευρά της δεκαετίας του 1980, φλερτάροντας όλο και πιο πολύ με το Αμερικάνικο Hard Rock. Με λίγα λόγια, καλή δισκογραφική δουλειά από ένα συγκρότημα, που σπάνια αποτυγχάνει και πάντα μας έδινε αξιοσημείωτα και εξαιρετικά δείγματα μουσικής. Εν γένει ένα πολύ καλό album, με την πάντα φανταστική φωνή του DiMeo, αν είστε οπαδός των Riot και ακόμη δεν το έχετε, τι περιμένετε για να το αγοράσετε… (παρακαλώ, μην το κατεβάσετε από το διαδίκτυο)…

ARMY OF ONE

(July 2006)

SIDE I: “Army Of One”, “Knockin’ At My Door”, “Blinded”, “One More Alibi”.

SIDE II: “It All Falls Down”, “Helpin’ Hand”, “The Mystic”, “Still Alive”.

SIDE III: “Alive In The City”, “Shine”, “Stained Mirror”.

SIDE IV: “Darker Side Of Light”, “Road Racin’” (Live), “Still Alive” (Instrumental Rough Mix).

GROUP: Mike DiMeo – Vocals, Mark Reale – Guitar, Mike Flyntz – Guitar, Pete Perez – Bass & Frank Gilchriest – Drums.

Αυτό το album μπορεί και να μην το έβλεπε ποτέ το Δυτικό μουσικό κοινό, αφού κυκλοφόρησε αρχικά μόνον στην Ιαπωνία, άξιζε τον κόπο;… Οπωσδήποτε ναι… Στην πραγματικότητα, ήταν ένα δισκογραφικό έργο που μουσικά πηγαίνει προς το προηγούμενο τους, το “Through The Storm”. Αλλά είναι πολύ πιο μελωδικό, από τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, υπάρχουν δηλαδή τραγούδια που έχουν ένα πιο Βlues ήχο, βασισμένο σ’ ένα κάπως Whitesnake vibe. Φυσικά υπάρχει ακόμη η κλασική ηχητική Metal ταραχή, αλλά η δυάδα Reale και DiMeo, έχει σταματήσει εν μέρει να κάνει σκληρά τραγούδια. Πάντως, είναι ένα από το καλύτερα Μetal/ Ηard Rock album της χρονιάς του 2006; Μετά από αρκετές ακροάσεις, σκέφτομαι πως ναι… Αυτό είναι καλό, σας δίνω το λόγο μου, μεγαλειώδες σκληρό Heavy Rock με άρτια εκτελεσμένη μουσική, σπουδαία τραγούδια και εκπληκτικά φωνητικά. Ο DiMeo, έκανε μια υπέροχη φωνητική δουλειά σε αυτή την κυκλοφορία των Riot, οπότε δεν είναι καθόλου περίεργο, που κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Jorn, στους Masterplan αργότερα. Μερικά αξιόλογα τραγούδια εδώ, είναι τα γρήγορα “Army Of One”, “The Mystic”, ενώ κάποια άλλα έχουν μια κάποια μακρινή επική αίσθηση, όπως το “Still Alive”, ή το “Alive In The City”, τα υπόλοιπα είναι αξιοπρεπή σκληρά Hard Rock με πιασάρικες χορωδίες και εξαιρετικές φωνητικές μελωδίες. Απλά ελέγξτε και τα… “Knockin’ At My Door”, “Blinded”, τούτο το δισκογραφικό τους πόνημα, συνιστάται σε όλους τους λάτρεις του μοντέρνου Hard Rock, ενεργειακό και δυναμικό. Μ’ έναν πολύ δυναμικό, φανταστικό και καλό Dimeo στα φωνητικά, αυτός ο άνθρωπος είναι ένα εντυπωσιακό τραγουδιστικό μίγμα μεταξύ του Jorn Lande, του Mats Leven και του Tony Martin, περίεργο μίγμα, έτσι;… Ο κιθαρίστας και μοναχικός λύκος, Mark Reale παραμένει πια ο μοναδικός επιζών από το αρχικό στρατόπεδο του συγκροτηματος, κυματίζοντας ακόμη τη σημαία ψηλά. Για ένα συγκρότημα που έχει γνωρίσει περισσότερες πτώσεις και σκαμπανεβάσματα, κατά τη διάρκεια της σκληρής πορείας τους, στις τάξεις του σκληρού Rock. Είναι μοναδική η απόδειξη της θέλησης του Reale, ότι οι Riot εξακολουθούν να υπάρχουν, αν και δεν κατάφεραν ποτέ σε μεγάλο βαθμό, εκτός από μερικούς φανατικούς οπαδούς, να γίνουν γνωστοί παγκοσμίως…

IMMORTAL SOUL

(October 2011)

SIDE I: “Riot”, “Still Your Man”, “Crawling”.

SIDE II: “Wings Are For Angels”, “Fall Before Me”, “Sins Of The Father”.

SIDE III: “Majestica”, “Immortal Soul”, “Insanity”.

SIDE IV: “Whiskey Man”, “Believe”, “Echoes”.

GROUP: Tony Moore – Vocals, Mark Reale – guitar, Mike Flyntz – Guitar, Don Van Stavern – Bass & Bobby Jarzombek – Drums.

Ο χαράς ευαγγέλια η απόλυτη επιστροφή, έστω και για μια τελευταία φορά το Thundersteel-εποχή line-up ξανά μαζί… και το γρηγορότερο album, από τότε. Το “Immortal Soul”, είναι ένα απίστευτο album παλαιάς κοπής, από την αρχή μέχρι το τέλος, όλα τα μέλοι των Riot μας προσφέρουν μια κορυφαία Heavy Metal παράσταση. Ο Mark Reale είναι πραγματικά ένα τέρας, η κιθάρα του, σου δημιουργεί αυχενικά επεισόδια, τα φωνητικά του Tony Moore είναι απλά καταπληκτικά και ο Bobby Jarzombek, δουλεύει τέλεια τα τύμπανα του, όλα σε αυτό το έργο χτυπάνε με απόλυτη δύναμη, απλά συνιστάται με κλειστά τα μάτια. Όταν στα 1988, ο Tony Moore εντάχθηκε στο συγκρότημα, έδωσε στο σχήμα μια νέα ζωή και κατέγραψαν τους δίσκους “Thundersteel” και “Privilege Of Power”, τα οποία και τα δύο, έγιναν ορόσημο για το Power Metal και θεωρούνται μεταξύ των καλύτερων LP, που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. Το 2009 οι Reale και Moore αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν μια συνάντηση και όλο αυτό κατέληξε σε κάποιες συναυλίες. Ακόμη και αν η σκληρή μουσική των Riot δεν σταμάτησε ποτέ να υπάρχει, αυτό που προκάλεσε τόσο μεγάλη προσοχή, ήταν η επιστροφή του Moore, που εντάχθηκε στο συγκρότημα ξανά. Δεδομένου, ότι η επανένωση ήταν μια μεγάλη επιτυχία και ο Moore ήταν ακόμη σε θέση να μας υπογράψει όπως ένας άλλος νέος θεός, μερικά ρίγη φωνητικής απόλαυσης. Το αποτέλεσμα όλων αυτών, ήταν ότι συνέχισαν από εκεί όπου σταμάτησαν με το “Thundersteel” στα 1988, η κιθάρα στο δίσκο, είναι για άλλη μια φορά αρκετά λαμπρή από τον Reale, ενώ, η φωνή του Moore, δεν άλλαξε καθόλου μετά από όλα αυτά τα χρόνια, κάτι που αποτελεί, μια πολύ θετική έκπληξη. Θεωρώ, το “Immortal Soul”, ως ένα αρκούντως εντυπωσιακό album, με πολλά υπέροχα τραγούδια, όπως το Power Metal “Riot”, το μελωδικό “Still Your Man” και το αργό “Fall Before Me”. Το “Whisky Man”, το “Immortal Soul”, το “Echoes”, αλλά και το ισχυρό “Believe” είναι επίσης αξιοπρεπές τραγούδια. Σε όσους άρεσαν τα δύο απίστευτα albums, της εποχής με τον Moore, θα είναι πολύ ενθουσιασμένοι, συμπεριλαμβανομένου και εμένα. Ο Tony, δεν έχει χάσει καθόλου την ιδιαίτερη λάμψη της φωνής του και το εύρος του, στην πραγματικότητα δεν πίστευα ότι θα ήταν τόσο καλός, δεν υπάρχουν μειονεκτήματα στη φωνής του και στην ωραία απόδοση του. Όπως γνωρίζουμε πια όλοι, αυτό ήταν δυστυχώς, το τελευταίο album του Mark Reale (RIP) με το group τους. Κρίμα, ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες και συνθέτες όλων των εποχών, δεν είναι μαζί μας…

BONUS

RIOT LIVE

(1982)

SIDE I: “Hard Lovin’ Man”, “Showdown”, “Loved By You”.

SIDE II: “Loanshark”, “Restless Breed”, “Swords And Tequila”.

GROUP:Rhett Forrester – Vocals, Mark Reale – Guitar, Rick Ventura – Guitar,

Kip Leming – Bass & Sandy Slavin – Drums.

Μετά την κυκλοφορία του LP των Riot “Restless Breed”, που ήταν το πρώτο album με τον τραγουδιστή Rhett Forrester, η Electra εξέδωσε αμέσως αυτό το live ΕΡ το 1982. Η αρχική βινυλιακή έκδοση του EP περιλαμβάνει έξι τραγούδια, που μόνον το “Swords And Tequila” είναι παλιό, τα υπόλοιπα είναι παρμένα μέσα από το νέο album “Restless Breed”. Το ΕΡ, ηχογραφήθηκε στις 5 Ιουλίου του 1982, στο “New Peppermint Lounge”, στη New York και στην Ευρώπη κυκλοφόρησε με διαφορετικό εξώφυλλο. Ξεκινώντας με το “Hard Lovin’ Man”, περνάμε στο “Showdown” και μετά στο οκτώ λεπτών “Loved By You”, όπου κλείνει και η πρώτη πλευρά του δίσκου. Η δεύτερη ξεκινά με το “Loanshark”, συνέχεια με το “Restless Breed” και κλείνουμε με το κλασικό “Swords And Tequila”. Η αποχώρηση του Guy Speranza, ήταν όντως μια απογοήτευση για σχεδόν όλους τους οπαδούς του group, αλλά και με τον μάγκα Rhett χτύπησαν φλέβα χρυσού, καθώς τα ισχυρά, αντρικά και τραχιά φωνητικά του ταιριάζουν, τέλεια στο σχήμα. Σε αντίθεση με τους σκληρά φωνητικά του Speranza, η κάπως βραχνή φωνητική προσέγγιση του Forrester κατευθύνεται λίγο προς το Southern. Πάντα, ήταν πραγματικοί τεχνίτες, όχι μόνο στην εκτέλεση, αλλά και στην σύνθεση, ξεχώριζαν και πάντρευαν με πραγματική σοφία τη μελωδικότητα με το επιθετικό στοιχείο, τα τραγούδια τους είναι συνυφασμένα με τη γνήσια Hard Rock μελωδία. Όχι δεν το ίδιο με το άλλο album του group (με το ίδιο όνομα και με σχεδόν το ίδιο θαμπό εξώφυλλο), που κυκλοφόρησε στα 1993 με τον Speranza στα φωνητικά. Ωστόσο, εδώ έχετε έξι live τραγούδια, από τη σύντομη Mark ΙΙ εποχής, του συγκροτήματος. Ένα όμορφο set-list τραγουδιών, που εγώ προσωπικά θα ήθελα να ήταν… ένα full album κι όχι ένα mini-EP…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ…

Ο Mark Reale, ο κιθαρίστας και ο αρχηγός του group, πέθανε το 2012. Ένα χρόνο νωρίτερα, κατέγραψε το “Immortal Soul”, το τελευταίο του album με το συγκρότημα του, ο Mark δεν ήταν μόνον ο εγκέφαλος αλλά ήταν και το μόνο μόνιμο μέλος του σχήματος. Έτσι λοιπόν, οι οπαδοί περίμεναν ότι αυτό θα ήταν και το τέλος του group. Αλλά, ο Mike Flyntz, ο Don Van Stavern και τα υπόλοιπα μέλη του group συγκεντρώθηκαν και αποφάσισαν να συνεχίσουν το group… ως φόρο τιμής στον Mark Reale. Επειδή όμως, σωστά ορισμένοι οπαδοί δεν ήταν ευχαριστημένοι που το group θα συνέχιζε ως Riot, άλλαξαν το όνομα τους σε Riot V. Ναι, είναι ένα εν μέρει συναισθηματικό αφιέρωμα στον Mark Reale, αλλά μέχρι εκεί… Αφού δεν υπάρχει ο Mark στο σχήμα, απλά δεν πρέπει να υφίστανται οι Riot… εγώ, απλά θα προτιμούσα αλλαγή του ονόματος του group. Οπότε δεν θα μπω στην διαδικασία να παρουσιάσω τα albums που έχουν κάνει, χωρίς τον Mark, δεν τα έχω ακούσει, αλλά θα τα παρουσιάσει παρακάτω ο φίλος Θεοδόσης Λιθαρής. Μετά τον θάνατο του Mark, έχουν βγει αρκετές επετειακές κυκλοφορίες, με πολλά σπάνια live shows αλλά και ακυκλοφόρητα και demo τραγούδια. Ένα μεγάλο Rest In Peace στους μουσικούς του group, που έχουν φύγει… Mark Reale, Rhett Forrester, Guy Speranza και L.A. Kouvaris. Κάποιοι καλλιτέχνες δεν σημαδεύουν απλά το χώρο της σκληρής μουσικής με την παρουσία τους, αλλά μέσα από το έργο τους, γίνονται ταυτόσημοι για μια ολόκληρη εποχή… Στις 25 Ιανουαρίου 2012, o Mark, πέθανε από επιπλοκές που σχετίζονται με τη νόσο του Crohn (νόσημα του εντέρου), σε νοσοκομείο του San Antonio ενώ, ήταν σε κώμα για δύο εβδομάδες. Ο Mark πάλευε με τη νόσο, κατά τη διάρκεια του μεγαλύτερου μέρους της ζωής του, δουλεύοντας παράλληλα και κάνοντας live εμφανίσεις, υπομένοντας έναν συνεχή πόνο, όπως επίσης και λοιπές παρενέργειες που προκαλούνται από την ασθένεια. Ο Mark όταν έφυγε από τη ζωή, ήταν μόλις 56 ετών. Να θυμίσουμε επίσης, ότι ο αρχικός τραγουδιστής του group, Guy Speranza πέθανε το 2003 από καρκίνο στο πάγκρεας. Τέλος, ο Forester που τον διαδέχθηκε, δολοφονήθηκε το 1994, ενώ, ο Kouvaris πεθαίνει λόγο κορωνοϊού, το 2020. Οι Riot ήταν ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά πολύ καλά μουσικά παραδείγματα του Hard Rock, της δεκαετίας του ’70 του ’80 και όχι μόνο. Που μέσα από την μουσική τους, μας χάρισαν ανείπωτες στιγμές ευχαρίστησης, αγνού ποιοτικού Hard Rock, αλλά και ποτισμένο με σκληρό αντρικό πάνω απ’ όλα… αγνό και γνήσιο Heavy Metal…

Εις μνήμην λοιπόν, των Guy Speranza (12-March-1956 ~ 8-November-2003), Rhett Forrester (22-September-1956 ~ 22-January-1994), Mark Reale (7-June-1955 ~ 25-January-2012) και Lou A Kouvaris (20-April-1954 ~ 28-March-2020).

Κείμενο για Riot: Ηλίας Κωστόπουλος

(RIOT V YEARS… 2013-PRESENT)

Το 2013 ήταν η χρονιά που ξεκίνησε επίσημα το νέο κεφάλαιο της μπάντας. Μετά τον θάνατο του Mark Reale, οι μουσικοί που είχαν συμμετάσχει στην τελευταία περίοδο των Riot αποφάσισαν να μην εγκαταλείψουν το συγκρότημα. Ο μπασίστας Don Van Stavern και ο κιθαρίστας Mike Flyntz ανέλαβαν κεντρικό ρόλο στη συνέχιση της μουσικής του πορείας. Υπήρχε, ωστόσο, ένα σημαντικό πρόβλημα: ο Mark Reale δεν ήταν απλώς ένας κιθαρίστας. Ήταν ο ιδρυτής, ο βασικός συνθέτης και η προσωπικότητα που συνέδεε τις διαφορετικές εποχές της μπάντας. Γι’ αυτό η συνέχιση της δραστηριότητάς της δεν μπορούσε να θεωρηθεί απλώς μια συνηθισμένη αλλαγή σύνθεσης.

Γιατί ονομάστηκαν Riot V;

Το γράμμα V διαβάζεται ως ο αριθμός πέντε, δηλαδή Riot Five. Η ονομασία συνδέθηκε με το νέο κεφάλαιο της μπάντας και με την προσθήκη του Todd Michael Hall, του πέμπτου επίσημου τραγουδιστή στην ιστορία των Riot. Παράλληλα, το νέο όνομα ξεχώριζε τη σύνθεση που συνέχιζε μετά τον θάνατο του Reale από τις προηγούμενες περιόδους του συγκροτήματος. Η απόφαση δεν σήμαινε ότι οι Riot V ήθελαν να απορρίψουν το παρελθόν τους. Αντίθετα, στόχος τους ήταν να διατηρήσουν το όνομα, το ρεπερτόριο και τη μουσική κληρονομιά της μπάντας, αναγνωρίζοντας ότι είχε αρχίσει μια διαφορετική εποχή. Η σύνθεση που διαμορφώθηκε κατά την περίοδο 2013–2014 περιλάμβανε:

• Todd Michael Hall – φωνητικά
• Mike Flyntz – κιθάρα
• Nick Lee – κιθάρα
• Don Van Stavern – μπάσο
• Frank Gilchriest – τύμπανα

Ο Nick Lee και ο Frank Gilchriest ολοκλήρωσαν τη σύνθεση που θα ηχογραφούσε το πρώτο στούντιο άλμπουμ των Riot V. Στις 27 Οκτωβρίου 2014 κυκλοφόρησε το Unleash the Fire, το πρώτο στούντιο άλμπουμ της νέας εποχής. Ήταν ίσως η σημαντικότερη κυκλοφορία της μπάντας μετά το Immortal Soul, όχι μόνο λόγω της μουσικής, αλλά και λόγω του συμβολισμού της. Οι Riot V έπρεπε να αποδείξουν ότι μπορούσαν να δημιουργήσουν καινούργια μουσική χωρίς τον Mark Reale, διατηρώντας ταυτόχρονα την ταυτότητα που είχε καθιερώσει το συγκρότημα. Το Unleash the Fire κινήθηκε έντονα στη μουσική κατεύθυνση του Thundersteel. Ο Todd Michael Hall είχε διαφορετική φωνητική προσωπικότητα από τον Tony Moore, τον τραγουδιστή που είχε συνδεθεί με την εποχή του Thundersteel. Αυτό έδινε στο συγκρότημα μια ελαφρώς διαφορετική ερμηνευτική ταυτότητα, χωρίς να αλλάζει ριζικά τον μουσικό του προσανατολισμό.

UNLEASH THE FIRE

Το Ride Hard Live Free εκφράζει ιδιαίτερα καλά τον γρήγορο και επιθετικό ήχο του δίσκου. Το Metal Warrior αναδεικνύει τη σύνδεση με το παραδοσιακό heavy metal, ενώ το Until We Meet Again αποκτά ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία μέσα στο πλαίσιο της απώλειας του Mark Reale. Το άλμπουμ ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε διαφορετικές αγορές με διαφορετική παρουσίαση του ονόματος. Στην Ιαπωνία εμφανίστηκε ως Riot, ενώ στην ευρωπαϊκή αγορά χρησιμοποιήθηκε το όνομα Riot V. Η διαφορά σχετιζόταν με την αντιμετώπιση της κυκλοφορίας από την ιαπωνική δισκογραφική εταιρεία η οποία θεώρησε την κυκλοφορία ως συνέχεια του προηγούμενου συμβολαίου με τους “Riot”, οπότε δεν ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το V.

Το 2018 κυκλοφόρησε το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Riot V, με τίτλο Armor of Light. Αν το Unleash the Fire ήταν η απόδειξη ότι το συγκρότημα μπορούσε να συνεχίσει, το Armor of Light ήταν η ευκαιρία του να δείξει ότι η νέα εποχή είχε πλέον αποκτήσει σταθερή υπόσταση. Η κυκλοφορία έγινε μέσω της Nuclear Blast. Το Armor of Light διατήρησε την ταχύτητα, τις μελωδίες και την τεχνική που χαρακτήριζαν το προηγούμενο άλμπουμ, στηρίχθηκε δηλαδή στον ήχο που οι Riot είχαν αναπτύξει επί δεκαετίες. Μία από τις σημαντικότερες επιτυχίες του άλμπουμ ήταν ότι έφτασε στη θέση 27 του επίσημου γερμανικού album chart. Αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελούσε την πρώτη είσοδο της ιστορικής μπάντας στο συγκεκριμένο chart. Η επιτυχία έδειξε ότι το ενδιαφέρον για τους Riot δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στους παλιούς θαυμαστές τους. Υπήρχε επίσης κοινό που ανταποκρινόταν στη νέα μουσική τους.

ARMOR OF LIGHT

Μετά την κυκλοφορία του Armor of Light, οι Riot V συνέχισαν τις ζωντανές εμφανίσεις τους και έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση στο συναυλιακό τους ρεπερτόριο. Αυτή η περίοδος αποτυπώθηκε και σε δύο ζωντανές κυκλοφορίες. Το Live at Keep It True Festival (2018) και Live in Japan (2019). Η Ιαπωνία υπήρξε ιστορικά μία από τις σημαντικότερες αγορές για τους Riot. Το Thundersteel, ειδικότερα, είχε συμβάλει σημαντικά στην καθιέρωσή τους στο ιαπωνικό metal κοινό.

Τον Σεπτέμβριο του 2023 ανακοινώθηκε ότι οι Riot V υπέγραψαν με την Atomic Fire Records. Η συμφωνία συνοδεύτηκε από την ανακοίνωση ότι ένα νέο στούντιο άλμπουμ θα κυκλοφορούσε στις αρχές του 2024. Αυτό είχε ιδιαίτερη σημασία, επειδή είχαν περάσει περίπου πέντε χρόνια από το Armor of Light. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν σε διαφορετικές τοποθεσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ τη μίξη ανέλαβε ο Bruno Ravel. Στις 10 Μαΐου 2024, οι Riot V κυκλοφόρησαν το Mean Streets. Ήταν το πρώτο στούντιο άλμπουμ τους μετά από έξι χρόνια και η τρίτη ολοκληρωμένη στούντιο κυκλοφορία τους με τον Todd Michael Hall. Οι Riot V προσπάθησαν να δημιουργήσουν έναν δίσκο που συνδέει την ιστορία των Riot με τη σύγχρονη σύνθεση heavy metal.

MEAN STREETS

Η κυκλοφορία συνοδεύτηκε από συναυλίες στην Ευρώπη. Οι Riot V περιόδευσαν μαζί με τους Tailgunner, ενώ πραγματοποίησαν εμφανίσεις σε σημαντικές metal διοργανώσεις, ανάμεσά τους το Sweden Rock Festival. Τον Ιούλιο του 2024, η εμφάνισή τους στο Rock Hard Festival καταγράφηκε και παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του γερμανικού Rockpalast, με τη συναυλία να διατίθεται ως βιντεοσκοπημένο πρόγραμμα. Το 2025 οι Riot V παρέμειναν ενεργοί συναυλιακά, διατηρώντας στο πρόγραμμά τους τόσο το νεότερο υλικό όσο και τα κλασικά τραγούδια που καθιέρωσαν τους Riot.

Ωστόσο, το 2026 θα έφερνε μια σημαντική αλλαγή στην πιο σταθερή σύνθεση της περιόδου Riot V. Στις 28 Απριλίου 2026, ο Todd Michael Hall ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη θέση του τραγουδιστή. Η απόφασή του έκλεισε μια περίοδο 13 ετών, κατά την οποία είχε συμμετάσχει σε τρία στούντιο άλμπουμ και σε περισσότερες από 200 ζωντανές εμφανίσεις με το συγκρότημα. Σύμφωνα με δική του δήλωση, ο Hall ήθελε να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στη σύζυγό του, στην οικογένειά του και στην οικογενειακή του επιχείρηση. Δεν παρουσίασε την αποχώρησή του ως μουσική διαφωνία με τα υπόλοιπα μέλη, αντίθετα, ευχαρίστησε τους συνεργάτες του και εξέφρασε την εκτίμησή του για την ευκαιρία που είχε να αποτελέσει μέρος της ιστορίας των Riot. Αυτό είναι σημαντικό, επειδή ο Hall δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής που πέρασε για λίγο από την μπάντα. Ήταν η φωνή και των τριών στούντιο άλμπουμ της περιόδου Riot V. Η ερμηνευτική του ταυτότητα συνδέθηκε με τη σύγχρονη εκδοχή του συγκροτήματος, ενώ βοήθησε να διατηρηθεί το απαιτητικό φωνητικό ύφος που χαρακτηρίζει το power metal των Riot. Η αποχώρησή του, επομένως, δημιούργησε ένα ουσιαστικό ερώτημα για το μέλλον της μπάντας: ποιος θα μπορούσε να αναλάβει το ιδιαίτερα απαιτητικό ρεπερτόριό της; Η απάντηση ήρθε με την επιλογή του Ιταλού Valentino Francavilla, γνωστού και από τη συμμετοχή του στους White Skull. Ο Francavilla επιλέχθηκε αρχικά για να καλύψει τις προγραμματισμένες συναυλίες του 2026. Η κατάσταση ήταν επείγουσα, καθώς υπήρχαν ήδη συμφωνημένες εμφανίσεις και οπαδοί που είχαν αγοράσει εισιτήρια. Η μπάντα ανακοίνωσε ότι δεν ήθελε να ακυρώσει τις συναυλίες και ότι θα αναζητούσε παράλληλα μια μακροπρόθεσμη λύση για τη θέση του τραγουδιστή. Παράλληλα, σύμφωνα με συνέντευξη του Van Stavern το 2026, οι Riot V είχαν ξεκινήσει να εργάζονται πάνω στο επόμενο στούντιο άλμπουμ τους, το οποίο περιέγραψε ως τον 18ο δίσκο της ιστορίας της μπάντας.

Κείμενο για Riot V: Θεοδόσης Λιθαρής