REVIEW: VERITAS – Silent Script (2025 re-release) (Wormholedeath)

Οι Veritas στο “Silent Script” πατάνε πάνω στο κλασικό US metal, με progressive στοιχεία, hard rock τσαμπουκά και αφήνουν τις κιθάρες να μιλήσουν.

Από το εναρκτήριο “Limit” μέχρι το επτάλεπτο “Modulate”, το album κινείται ανάμεσα στο riff και τη μελωδία χωρίς να χάνει ποτέ τον δρόμο του. Ο Greg Wenk έχει γράψει κιθάρες που δεν υπάρχουν απλώς για να γεμίσουν τα κενά, αλλά για να οδηγούν τα τραγούδια, ενώ ο Mark Zonder πίσω από τα τύμπανα προσθέτει αυτή την αίσθηση βάρους και ακρίβειας που περιμένεις από έναν drummer τέτοιου βεληνεκούς.

Το δυνατό σημείο όμως είναι ότι οι ”Veritas” δεν μετατρέπουν το “Silent Script” σε επίδειξη τεχνικής. Υπάρχει μουσική πίσω από τις νότες. Το “Grind Away” γέρνει προς το progressive, το “Unchained” βγάζει περισσότερο groove, ενώ τα “None Enslaved” και “Oxygen” δείχνουν πως η μπάντα μπορεί να γίνει βαριά χωρίς να θυσιάσει τη μελωδικότητα.

Και κάπου εδώ μπαίνει η φωνή του Denny Anthony, που κουμπώνει ιδανικά πάνω σε αυτό το late-’80s/early-’90s US metal DNA. Υπάρχει μια ξεκάθαρη συγγένεια με Queensrÿche και Fates Warning, κάτι που η ίδια η μπάντα δεν κρύβει, αλλά το “Silent Script” δεν λειτουργεί σαν tribute album. Είναι περισσότερο σαν μια μπάντα που πήρε τις παλιές της εμμονές, τις πέρασε από το δικό της φίλτρο και τις ξαναέβγαλε στην επιφάνεια.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται και στους στίχους. Δεν σου σερβίρουν μία και μοναδική ερμηνεία· αφήνουν χώρο στον ακροατή να γράψει τη δική του ιστορία πάνω στη μουσική. Άλλωστε, το “Silent Script” είναι το σενάριο που γράφουμε όλοι χωρίς να το βλέπει κανείς.

Η επανακυκλοφορία του “Silent Script” από τη Wormholedeath δίνει λοιπόν στον δίσκο μια δεύτερη ευκαιρία να βρει τα αυτιά που του αξίζουν. Δώδεκα κομμάτια, σχεδόν 49 λεπτά και αρκετό metal για να θυμηθείς γιατί κάποτε πατούσαμε το play χωρίς να μας νοιάζει αν το Spotify θα μας δείξει τον “σωστό” αλγόριθμο.